Περπατάω σαν τον χαζό πάνω κάτω στην έρημη οικοδομή.
Τα τρία Ιρλανδέζικα ουισκάκια που χτύπησα δεν βοήθησαν καθόλου.
Ίσα ίσα που τώρα ζεσταίνομαι παραπάνω. (την ίδια επίδραση είχαν και κάτι Μοχίτο και Νταϊκίρι που χτύπησα την Πέμπτη)
Με τρείς ώρες ύπνο ξεκίνησα από τις 8:00 το πρωί να ποτίζω τις γλάστρες των γειτόνων.
Έχω να πώ ότι ζώ σε μιά πολύ Νόμιμη οικοδομή. Στις 524 γλάστρες, και ζαρντινιέρες που πότισα σε καμία δεν υπήρχε κανένα φυτό, ας το πούμε “αστυνομικού ενδιαφέροντος”. Θα το “legalize it” ξαφνικά ο Γιωργάκης και η οικοδομή μου δεν θα πάρει χαμπάρι. Από την άλλη βέβαια τι να το κάνεις το ρημάδι; με αυτήν την ζέστη την ακούς έτσι και αλλιώς.
Πήγα για παράδειγμα στις 9:30 στο περίπτερο. 30 υπό σκιάν, 40 στον ήλιο, 50 μέσα στο περίπτερο. Ο περιπτεράς με κοιτούσε με απλανές βλέμμα. Ο εγκέφαλός του είχε βράσει, έκανε να υπολογίσει το πόσο κάνουν δυό πακέτα τσιγάρα και μιά εφημερίδα, ένα δεκάλεπτο. Τα πληρώνω γυρνάω σπίτι κάνω τον τρίτο καφέ πάω να ανάψω τσιγάρο, καταλαβαίνω ότι τα ξέχασα στο περίπτερο γυρνάω πίσω το λέω στον περιπτερά που δεν είχε πάρει χαμπάρι, “Α” μου λέει (τα πολλά λόγια είναι φτώχεια) γυρνάω σπίτι κλείνω τα πάντα ανοίγω το air condition και αποφασίζω ότι πρέπει να την κάνω.
Λόγω τεχνικών δυσκολιών αλλάζω απόφαση και αποφασίζω ότι “Μόνο η Μουσική θα Μας Σώσει” (άσχετο αλλά ήταν ώρα αποφάσεων)
Τρία (αριθμ. 3) τραγούδια του φευγιού λοιπόν.
Ξεκινάμε χαλαρά
Belle and Sebastian - Get Me Away From Here I’m Dying
…ζεστή (33κελσίου) και υγρή (50%+ υγρασία) και σίγουρα καθόλου σέξυ η Θεσσαλονίκη σήμερα.
Είναι ανυπόφορα γμ τον καύσωνα μου μέσα.
Από το πρωί κάνω βόλτες στα διαμερίσματα της άδειας οικοδομής, από τα περισσότερα διαμερίσματα της οποίας μου άφησαν τα κλειδιά για να τους ποτίζω τις γλάστρες, μήπως και κάποιο έχει λίγη δροσιά.
Τζίφος. Λίγο στο μπαλκόνι του εβδόμου ήταν κάπως καλά, μέχρι τις 12:00 που έπιασε ο ήλιος και μας τηγάνισε.
…που ακουγόταν στα γήπεδα πριν 20+ χρόνια (τραγουδημένο στον ρυθμό του “Σώπα όπου να ‘ναι Θα Σημάνουν οι Καμπάνες”;
τελείωνε έτσι
“…σε λίγα χρόνια θα γαμάμε με κουπόνια”
Ε λοιπόν αυτή η εκπληκτική είδηση που ψάρεψα από το NBC5 δείχνει πόσο μπροστά ήταν πάντα οι Έλληνες Χούλιγκανς.
Γυναίκα στην Αμερική κατηγορείται ότι εκδιδόταν με αντάλλαγμα και ΚΟΥΠΟΝΙΑ ΒΕΝΖΙΝΗΣ!!!
Ιδού:
Authorities said Wednesday a Kentucky woman was arrested on suspicion of trading sex for gasoline.Police said 34-year-old Angela —— was nabbed during a police stakeout at a Days Inn last weekend with customer ——. —— admitted to using a $100 Speedway gasoline card to pay for Eversole’s services, police said .
… τελικά δεν ήταν ούτε η βαρεμάρα όπως πίστευα, ούτε οι διαφημίσεις, ούτε οι καυγάδες, ούτε το νομοσχέδιο που ετοίμαζαν, ούτε οι μηνύσεις.
Η πτώση των hits και των unique visitors τον μήνα που πέρασε ήταν ραγδαία. Μιλάμε ότι τα χίτς μου έπεσαν στο ένα τρίτο μέσα σε ένα μήνα, το ίδιο και οι αναγνώστες.
Το παράξενο είναι ότι στις λίστες το Indiblog υποχώρησε ελάχιστα.
Το άσχημο είναι ότι και από το blogroll μου, πάνω από τα μισά λίνκ είναι πλέον ανενεργά. Ειδικά από αυτούς που είναι στην μπλογκόσφαιρα πάνω από ένα χρόνο, δεν γράφει σε καθημερινή βάση σχεδόν κανένας.
Τις πταίει;
Το καλοκαίρι; ΟΚ και πέρυσι υπήρχε πτώση αλλά όχι και έτσι (πρόπερσι υπήρχε τρελή άνοδος).
Με προβλημάτισε το πράγμα αλλά τελικά το βρήκα.
Το γ……νο το facebook φταίει για όλα
Όσους έχω χάσει τους βρήκα εκεί μέσα. Γιατί; Γιατί είναι εύκολο, σαχλό, δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι, κάνεις τσατ, έχει μιά virtual (my ass) κοινωνικοποίηση και κυρίως γιατί έχει αυτό το εθιστικό παιχνίδι που “ΣΕ λέει που θα ΣΕ ανεβάσει, αλλά δεν ΣΕ λέει που θα σε ρίξει” το Knighthood.
Πως το ξέρω; Από χθές κόλλησα και εγώ.
Έφαγα 5 ώρες χτίζοντας κάστρα και πολεμίστρες και κυρίως ψάχνοντας να βρώ φίλους να τους κάνω vassals και να τους στρώσω στην δουλεία.
Γιαυτό πέφτω στα γόνατα και σας εκλιπαρώ.
Μπείτε στο facebook κάντε με φίλο σας, αφήστε με να σας κάνω vassals μου και μαζί θα θριαμβεύσουμε και θα κατατροπώσουμε τις δυνάμεις του κακού.
Χαμός μαθαίνω έχει γίνει με τα εισιτήρια για την συναυλία της Μαντόνα στην Αθήνα.
Χιλιάδες κόσμου περιμένει με τις ώρες στην ουρά για να αγοράσει εισιτήρια και όπως φαίνεται θα γεμίσει το ΟΑΚΑ από κόσμο που θα πάει να δεί την Μαντόνα στα 50 της!!!
Σε πλήρη αντίθεση με την ομάδα του Ηρακλή που στα 100 της γενέθλια μάλλον δεν θα γεμίσει το Καυταντζόγλειο
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΛΕΜΕ
ΥΓ1 Να σε δώ κυρα Μαντόνα στα 100 σου πόσα εισιτήρια θα κόβεις
ΥΓ2 Πρέπει να είμαι ο μοναδικός που και κούτρα εισιτήριο να μου έδιναν για το Live, δεν θα πήγαινα!
Μα καλά μέλι έχει αυτή η μεγαλοκοπέλα αυτό το κορίτσι;
Διαβάζω αυτές τις μέρες το πολύ ωραίο αλλά και εξαιρετικά σκληρό ιστορικό μυθιστόρημα του Jonathan Littell, Ευμενίδες από τις εκδόσεις Λιβάνη, όπου μία fiction προσωπικότητα, ο Μαξ Άουε, κινείται ανάμεσα σε ιστορικά πρόσωπα και αληθινά συμβάντα του β’ παγκοσμίου πολέμου.
Το βιβλίο είναι μέχρι στιγμής πάρα πολύ καλό (στις 600 από τις 950 σελίδες τουλάχιστον που έχω διαβάσει), η ανάγνωση του όμως είναι εξαιρετικά δύσκολη, αφενός λόγω των πολύ μικρών γραμμάτων και των πυκνογραμμένων αλλά και πολύ λεπτών σελίδων και αφετέρου λόγω του μεγάλου αριθμού ιστορικών ονομάτων αλλά και των ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΩΝ γερμανικών λέξεων και εκφράσεων που παραμένουν αμετάφραστες.
Στο τέλος του βιβλίου ο εκδότης γράφει:
Eπειδή πολλά από τα πρόσωπα και τα περιστατικά που αναφέρονται στο βιβλίο δεν είναι γνωστά στον Έλληνα αναγνώστη, σεβόμενοι την επιλογή του συγγραφέα να μην επιβαρυνθεί η έκδοση με επεξηγηματικές σημειώσεις, κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να βρει περισσότερες πληροφορίες στο http://www.livanis.gr/
Προσπαθώντας λοιπόν να βοηθηθώ, μπήκα στην σελίδα τους και μετά από μιά μικρή περιπέτεια έφτασα τελικά ΕΔΩ που είναι η παρουσίαση του βιβλίου που με έστειλε ΕΔΩ όπου κάνοντας κλικ για να βρώ αυτές τις περίφημες πληροφορίες έπεσα σε κενή σελίδα ΕΔΩ
Τελικά το, από τις 7 Ιανουαρίου σχόλιο που βρήκα μάλλον λέει την αλήθεια :
Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά το link που δίνετε δεν λειτουργεί. Το έχω προσπαθήσει πολλές φορές, έχω επικοινωνήσει με τις εκδόσεις Λιβάνη αλλά εδώ και μήνες παραμένει ανενεργό.
Ο πιό ωραίος ίσως δρόμος του Ντεπώ είναι η οδός Νικολαΐδου (νυν Βαφοπούλου).
Εκτός από τα πλατάνια που τον σκεπάζουν, εκεί θα βρείτε ένα (αρθμ. 1) πνευματικό κέντρο (το Βαφοπούλειο), ένα βιβλιοπωλείο (την αγαπητή μου Μυθιστορία) ένα μαγαζί με κιθάρες (περνάει και ο Ζάικος από εκεί) κάποια μαγαζιά με ρούχα, κάποια αρχιτεκτονικά γραφεία, μιά εταιρία παραγωγής διαφημίσεων, ένα (προπολεμικό) πιτυροπωλείο!!! δύο, αν θυμάμαι καλά (όχι του γούστου μου πάντως) μπαρ και τέσσερις ταβέρνες κορωνίδα των οποίων είναι η ταβέρνα Κρόνος (γκρίζα διαφήμιση) τα σουτζουκάκια της οποίας είναι στο #1 της λίστας με τα πιό νόστιμα σουτζουκάκια στην Ιστορία των Σουτζουκακίων (#2 στην λίστα η Διαγώνιος, #3 ένα στην Περαία που έκλεισε και #4 ο Ρογκότης).
Η λέξη Κρόνος είναι αυτή που κυριαρχεί στην Νικολαϊδου αλλά και στο Ντεπώ γενικότερα.
‘Ολα ξεκίνησαν το 1939 όταν άνοιξε ο κινηματογράφος Σινε Κρόνος. Το 1941 άνοιξε στην ταράτσα του και ο θερινός Κρόνος. Μέχρι τα μέσα των ‘70ς ήταν ένα από τα πιό πετυχημένα σινεμά της πόλης. Κάποια στιγμή έγινε τσοντάδικο (όχι πάντως από τα πετυχημένα) στο οποίο εμάς τα πιτσιρίκια της γειτονιάς δεν μας έβαζαν (εκτός από την μεγάλη βδομάδα που κατέβαζε τις τσόντες και έβαζε Τα Πάθη Του Ιησού!!!). Μάθαμε παρόλα αυτά (από τις φωτογραφίες που είχε από έξω) ότι οι γυναίκες στα στήθη τους έχουν αντί για ρόγες αστεράκια και στο βρακί τους ένα φρούτο (συνήθως μήλο).
Μόλις τώρα που το έγραψα συνειδητοποίησα τον θρησκευτικό συμβολισμό που έκρυβε ο Απαγορευμένος Καρπός που ήταν κολλημένος πάνω από το τριχωτό του εφηβαίου των πορνοσταρς (τι γράφω θεέ μου πρωινιάτικα).
Το 1978 το σινεμά έκλεισε και στην είσοδό του και στο φουαγιέ δημιουργήθηκε από τους ιδιοκτήτες ένα από τα πρώτα μαγαζιά με ηλεκτρονικά παιχνίδια (ασπρόμαυρα ακόμα τότε). Ερχόταν εκεί όλη η ανατολική Θεσσαλονίκη λέμε. Ωραίες εποχές, το χιτ ήταν όταν έκανε ντου η αστυνομία και κρυβόμασταν μέσα στην παροπλισμένη αίθουσα προβολής κάτω από τις θέσεις.
Την σεζόν 1980-1981 το σινεμά έγινε Disco. Η περίφημη Disco Kronos Εντελώς καρέκλα μιλάμε. Οι παλιοί ιδιοκτήτες κράτησαν το φουαγιέ που με ξεχωριστή είσοδο ονομάστηκε Games Kronos.
Όταν στις αρχές των ‘90ς κατεδαφίστηκε έγινε ένα μαγαζί με φρουτάκια που λεγόταν επίσης Κρόνος.
Στο εξωτικό Ντεπώ, τα πνευματικά δικαιώματα (το copyright που λέμε εδώ) τα έχουμε ανέκαθεν χεσμένα.
Έτσι, ήδη από τα τέλη του πενήντα στην διπλανή οικοδομή από το σινέ Κρόνος, άνοιξαν στο υπόγειο τα Λουτρά Κρόνος. Το 1961 στο ισόγειο της ίδιας οικοδομής η Ταβέρνα Κρόνος και δίπλα της το 1984 το Καφέ Κρόνος. Απέναντι δίπλα στον φούρνο Αλλατίνι (όνομα κλεμμένο από τους Μύλους Αλλατίνι στους οποίους καταλήγει η Νικολαϊδου) υπήρχε η Σχολή Οδηγών Κρόνος (όπου έβγαλα και εγώ μαζι με όλο το Ντεπώ το δίπλωμα μου) Και απέναντι από αυτό, στην Β. Όλγας δύο (!!!) φωτογραφεία με το όνομα Photo Kronos.
α) Άξια πρωταθλήτρια Ευρώπης η Ισπανία και να σκεφτεί κανένας ότι έπαιζε δίχως τους Πάρντο, Μάρκες, Άαρον του Ηρακλή!!! (με μισή ομάδα το πήραν λέμε)
β) Πως ακριβώς λέν τον μαλάκα που αποφάσισε να κυκλοφορούν οι νταλίκες τα Σαββατοκύριακα στις εθνικές οδούς;
Το λέω γιατί το Σάββατο που επέστρεφα από την μιάς λωρίδας εθνική οδό στην Σιθωνία της Χαλκιδικής , επί 20χλμ (που μας πήρε μισή ώρα) έκανα διάφορες σκέψεις και προτάσεις για την σεξουαλική του ζωή, ειδικά τις στιγμές που από το προπορευόμενο τριαξονικό έβρεχε χαλίκια.
Ενδιαφέρον είχε επίσης να βλέπεις στον μεγάλο δρόμο, στο ύψος της Καλλικράτιας, μπετονιέρα στο αριστερό ρεύμα να περνά ΙΧ που πήγαιναν με 100!!!
γ) είναι δυνατόν η Pizza (delivery μιλάμε) όταν στην Θεσσαλονίκη, η Margarita ας πούμε, έχει € 5,40 - 6,70 (τσέκαρα όλα τα διαφημιστικά που έχω) στην Νικήτη να έχει 8,00!!! (και 9,50 οι υπόλοιπες).
Φυσικά είναι.
Είναι επίσης δυνατόν καθημερινές να μην υπάρχει νερό από τις 20:00 έως τις 10 το πρωί ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ; (τα ΣΚ δεν έχει σχεδόν ποτέ).
Σοβαρή βλάβη μας είπαν (πολύ σοβαρή, από το 1977 κρατά αυτή η ιστορία)
δ) άκουγα αυτές τις μέρες τον εξαιρετικό δίσκο των My Brightest Diamond,Tear it Down
πάρτε μιάν ιδέα:
42 χρόνια πριν σαν σήμερα, στο Νησί (ένα είναι το Νησί, άντε με την Ίο δύο) νούμερο 1 στα charts ήταν το Paperback Writer των Beatles
Ψιλοξενέρωτο τραγουδάκι.
Ευτυχώς σαν σήμερα γεννήθηκα εγώ και μερικές μέρες μετά έβαλα τα πράγματα στην θέση τους ανεβάζοντας στο #1 το υπέροχο Sunny Afternoon του μεγαλύτερου Άγγλου τραγουδοποιού του Ray Davies
The Kinks - Sunny Afternoon
Κατά τα άλλα πως αισθάνομαι που μπήκα στα 43;
Alive and kicking που έλεγαν και οι φλώροι Simple Minds
Και το quiz της ημέρας:
Τι συνδέει/χωρίζει τους Kinks με τους Simple Minds; (εύκολο πολύ)
(την ίδια επίδραση είχαν και κάτι Μοχίτο και Νταϊκίρι που χτύπησα την Πέμπτη)
Ο/Η 
